اینما کنتم...
سلیمان (ع ) روزی نشسته بود و ندیمی با وی . ملک الموت (عزرائیل ) در آمد و تیز در روی آن ندیم می نگریست . پس چون عزرائیل بیرون شد ، آن ندیم از سلیمان پرسید که این چه کسی بود که چنین تیز در من می نگریست ؟ سلیمان گفت : ملک الموت بود . ندیم ترسید . از سلیمان خواست که باد را فرمان دهد تا وی را به سرزمین هندوستان برد تا شاید از اجل گریخته باشد .
سلیمان باد را فرمان داد تا ندیم را به هندوستان برد . پس در همان ساعت ملک الموت باز آمد. سلیمان از وی پرسید که آن تیز نگریستن تو در آن ندیم ما، برای چه بود . گفت : عجب آمد مرا که فرموده بودند تا جان وی همین ساعت در زمین هندوستان قبض کنم ؛ حال آن که مسافتی بسیار دیدم میان این مرد و میان آن سرزمین . پس تعجب می کردم تا خود خواست بدان سرعت ، به آن جا رود .
سلیمان باد را فرمان داد تا ندیم را به هندوستان برد . پس در همان ساعت ملک الموت باز آمد. سلیمان از وی پرسید که آن تیز نگریستن تو در آن ندیم ما، برای چه بود . گفت : عجب آمد مرا که فرموده بودند تا جان وی همین ساعت در زمین هندوستان قبض کنم ؛ حال آن که مسافتی بسیار دیدم میان این مرد و میان آن سرزمین . پس تعجب می کردم تا خود خواست بدان سرعت ، به آن جا رود .
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر ۱۳۹۱ ساعت 9:25 توسط محمودوهابی گوکی
|
تبريك شب يلدا با حال و هواي طنز:
)
من این دوستت دارم را دوست دارم.