یادداشت های محمودوهابی گوکی

من این دوستت دارم را دوست دارم.

بسم الله الرحمن الرحیم

اینجانب محمود وهابی گوکی  در تاریخ هجدهم فروردین یک هزار و سیصد و چهل و پنج هجری شمسی پا به دنیای خاکی نهاده و حضورم را در بین دوپایان به اثبات رسانیدم  و کنت ظلوما جهولا .
حالا که شده و آمدیم  لابد ماندمان هم دست خودمان نیست هروقت که گفتند جمع کنید جمع می کنیم ... راستش ما اصلا  پهن نکرده ایم که بخواهیم جمع کنیم  خداییش دست و پایمان را هم قدری دراز نکرده ایم که جمع کردنش برایمان سخت باشد                  همین جوری...
حالا هی بشین و تو از من حرف بزن ، منم ریلکس ...اصلا برام مهم نیست پسر ...دیگه دور دور منه و تو از دور خارجی نگات می کنم می خندم بهت ، چون شبیه نون خامه ای ای ای ای
خلاصه آدم ها- هر کدام - حال و هوای خاص خودشان را دارند ، و برای خودشان دنیایی دارند ؛ رفتار آدم ها هم مربوط می شود به ظرفیتی که دارند و محدوده ی اخلاقی ای را که اشغال می کنند  ،.
در سال یک هزارو سیصد و شصت وهفت که جنگ تمام شد ،با قبول شدن در رشته ی ادبیات دانشگاه شهید باهنر کرمان  از سپاه بیرون آمدم وپس از اتمام تحصیلات در آموزش و پرورش کرمان مشغول شدم و در گلباف و روستای جوشان ،عربی و ادبیات فارسی تدریس کردم . چند ساالی هم مربی پرورشی بودم . چند سالی سردبیری یکی از نشریات استانی را به عهده داشتم و فعلا صاحب امتیاز و مدیر مسئول مجله ی خط فاصله هستم .
ضمنا در دانشگاه حضرت ولی عصر(عج) مشغول به خدمت گزاری بودم   و چند ساعتی هم ادبیات فارسی تدریس می کردم.
مدتی مدیر فرهنگی دانشگاه بودم
...آآآآ خ خ خ  خ نمی دانید چه کشیدم از دست اهالی فرهنگ و مدعیان دین داری و ریاکاران عرصه ی خداپرستی. چشمتان روز بد نبیند.
اگر می خندیدیم ، علم برمی داشتند که فلانی ببینید که چه خنده ای می کند!
اگر دلمان می گرفت و اشکی می ریختیم واویلا بود که ...
کسانی الحمد شان را آنقدر غلیظ می گفتند که فکر می کردیم یکی از اعراب قحطانی به دانشگاه آمده و ولاالضالین شان را آنقدر می کشیدند که گویا می خواهند آب کارون را از مسیر دانشگاه ولی عصر(عج) به حلق تشنه ی مردم رفسنجان بکشانند.
ریش و پشم و ادعای شان هزار هزار بود و ...
بعضی کارشان آنقدر درست بود که از جیب 6000 دانشجوی دانشگاه خرج سلیقه های آنچنانی خودشان می کردند و لاحول کنان به زمین وزمان طعنه می زدند.
خدا به حال ما رحم کند اگر روز قیامت این ها قرار باشد مامور حساب و کتاب خداوند باشند و در دروازه ی بهشت وجهنم ایستاده باشند.
واویلاست.
به هر صورت رخت بربسته و به دانشگاه باهنر کرمان نقل مکان کردیم و...
تا خدا چه بخواهد و میلش به که باشد !
بعدا بیشتر خواهم نوشت ...
از شانه هایم
از منصوره ام
از ابوالفضلم ...
از شانه هایت را برای گریه کردن دوست می دارم